Αρχική ΒΟΤΑΝΑ Ίνουλα ή Ελένιο, τα δάκρυα της Ωραίας Ελένης

Ίνουλα ή Ελένιο, τα δάκρυα της Ωραίας Ελένης

307
0

Ελένιο (Inula helenium, aster officinalis)


Αυτή η ως θεά Ωραία Ελένη, που η ομορφιά της δεν είχε ταίρι, πώς ήταν δυνατόν να μην αφήσει μια παρακαταθήκη της στη φύση;
Μας άφησε λοιπόν τα δάκρυά της που έγιναν κίτρινες μαργαρίτες και γέμισαν τη φύση. Αυτό το φυτό ονομάστηκε Ελένιο ή Ίνουλα(Inula helenium, aster officinalis). 



Γιατί όμως δάκρυσε η Ελένη; Δάκρυσε όταν πέθανε ο πλοίαρχος του Μενέλαου, ο Κάνωπος. Μετά την άλωση της Τροίας, ο Μενέλαος ως γνωστόν πήρε πίσω την Ελένη. Στην επιστροφή τους όμως, η τρικυμία κατέστρεψε τα περισσότερα πλοία, αλλά όχι και του Μενέλαου το οποίο κυβερνούσε ο Κάνωπος. Το πλοίο τους έφθασε στην Αίγυπτο, όπου παρέμειναν 5 χρόνια. Εκεί, ο Κάνωπος πέθανε από δάγκωμα φιδιού.
Ο Μενέλαος και η Ελένη τον έθαψαν με τιμές σε νησί στο στόμιο του Νείλου γνωστό ως νησί του Κανώπου. Στην Αίγυπτο, λέγεται ότι η Ελένη μυήθηκε στα μυστικά των βοτάνων και έμαθε τη θεραπευτική τέχνη. Λέγεται μάλιστα ότι η Ελένη ήταν εκείνη που σκότωσε το φίδι αυτό και πήρε το δηλητήριό του.
Μαρτυρίες για τις γνώσεις της Ελένης πάνω στη θεραπευτική τέχνη έχουμε και από την Οδύσσεια. Εκεί, διαβάζουμε πώς η Ελένη χρησιμοποίησε τις φαρμακευτικές της γνώσεις, όταν επέστρεψε στη Σπάρτη, για να ανακουφίσει τη θλίψη τού Τηλεμάχου, πού έχει φθάσει ως το παλάτι τού Μενελάου, αναζητώντας τον πατέρα του, τον Οδυσσέα. 



Υπάρχει και άλλη εκδοχή ότι κατά την παραμονή του ζεύγους στην Αίγυπτο, ο βασιλιάς Θων ή Θώνης που τους φιλοξένησε, πόθησε την Ελένη και γι’ αυτό ο Μενέλαος τον σκότωσε. Η κατ’ άλλους ο Μενέλαος έφυγε σε εκστρατεία στην Αιθιοπία και η γυναίκα του βασιλιά, η Πολυδάμνα, την έστειλε στο νησί Φάρος, για να την απομακρύνει από τον σύζυγό της. Της έδωσε όμως το βότανο ελένιον για να την προφυλάσσει από τα φίδια του νησιού. 

Η Ελένη δίνει στον Μενέλαο το βότανο της Πολυδάμνας. Vouet Simon, περίπου 1600-1625, Ελαιογραφία,Παρίσι Musée Carnavalet


Τι είναι το φυτό που γεννήθηκε από τα δάκρυα της Ελένης;
Το Ελένιο ή ίνουλα είναι ένα κοινό φυτό που ευδοκιμεί σε πολλές περιοχές, μοιάζει με μαργαρίτα με δυνατό ψηλό στέλεχος, παχιά φύλλα, ωχροπράσινα και τυλιγμένα στη βάση τους στο στέλεχος. Ανθίζει το καλοκαίρι μέχρι τον Αύγουστο. Χρήσιμο τμήμα του φυτού είναι η ρίζα του, κοκκινωπή εξωτερικά και λευκή από μέσα. 

Ο Διοσκουρίδης αναφέρεται στο Ελένιον και γράφει τα εξής :
« Ελένιον. Οι δε σύμφυτον, οι δε Περσικήν, οι δε Μηδικήν, οι δε νεκτάριον, οι δε Κλεώνιον, οι δε βάτον Ιδαίον, οι δε φλόμον Ιδαίον καλούσι.
Φύλλα έχει φλόμω τω στενοφύλλω παραπλήσια, τραχύτερα δε και επιμήκη καυλόν δε ουκ ανίησι ρίζαν μεγάλην, ευώδη, υπόδρυμιν, κιρράν, αφ΄ ης εις την φύτευσιν καθάπερ επί των κρίνων ή άρων αι παραφυάδες λαμβάνονται. Γίνεται δε εν ορεινοίς και συσκίοις και ενίκμοις τόποις.
Ορύσσεται δε η ρίζα θέρους και τεμνομένη ξηραίνεται. Κινεί δε το αφέψημα αυτής πινόμενον ούρα και έμμηνα, αυτή δε η ρίζα λαμβανομένη εν εκλεικτώ μετά μέλιτος αρμόζει βηξίν, ρήγμασι, σπάσμασι, εμπνευματώσεις και θηρίων δήγμασι, καθόλου θερμαντική υπάρχουσα. Τα δε φύλλα αυτής επιπλάττεται αφεψηθέντα μετ΄ οίνου ισχιαδικοίς ωφελίμως. ΄Εστι δε και ευστόμαχος ταριχευθείσα εν γλυκεί. Ξηράντες γαρ αυτήν επ΄ ολίγον οι αλμευταί, είτα αφεψήσαντες αποβρέχουσιν ύδατι ψυχρώ, είτα βάλλοντες εις έψημα, αποτίθενται εις χρήσιν».
(Διοσκουρίδης, Περί ύλης ιατρικής 1, 28). 



Η ίνουλα ήταν από τα πιο σημαντικά βότανα για τους Αρχαίους Έλληνες και τους Ρωμαίους. Το θεωρούσαν γενικό φάρμακο για πολύ διαφορετικές παθήσεις, όπως υδρωπικία, πεπτικές ακόμα και ισχιαλγία.
Την εποχή του Ιπποκράτη τη χρησιμοποιούσαν ως τονωτικό, διεγερτικό, εμμηναγωγό και για τα αναπνευστικά νοσήματα. 

Στη σύγχρονη βοτανοθεραπεία, η ΄Ινουλα χρησιμοποιείται κυρίως για την αντιμετώπιση διαταραχών του αναπνευστικού συστήματος, κατά της χρόνιας βρογχίτιδας, του άσθματος, του επίμονου βήχα και γενικότερα όλων των λοιμώξεων του αναπνευστικού. Τα δραστικά στοιχεία ελενίνη και αλαντολακτόνη, που περιέχει το βότανο αποτελούν ισχυρά αντισηπτικά και βακτηριοκτόνα.
Χρησιμοποιείται επίσης από τους βοτανολόγους και ως τονωτικό της πέψης. Το δραστικό συστατικό λέγεται ινουλίνη και βελτιώνει την απορρόφηση ασβεστίου και μαγνησίου από τον οργανισμό, ενώ παράλληλα ευνοεί την ανάπτυξη απαραίτητων βακτηριδίων του πεπτικού συστήματος. Η ινουλίνη είναι μια φυτική ίνα και κατατάσσεται από πολλούς ειδικούς στα προβιοτικά
Η ίνουλα ταυτίζεται από κάποιους με το πάνακες χειρώνειον , ένα από τα πιο γνωστά βότανα του Χείρωνα. 



Ράνια Τζεν για τα Βοτανολογικά 


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ 
Ιγνάτιου Ζαχαρόπουλου, Σύγχρονη Πλήρης Θεραπευτική με τα Βότανα 
H. Baumann, Die griechische Pflanzenwelt, in Mythos, Kunst und Literatur 
Ελληνική Μυθολογία, Ι.Θ.Κακριδή 

Προηγούμενο άρθροΑγκινάρα (cynara scolymus L), η πολύτιμη
Επόμενο άρθροΚαλέντουλα ( Καλέντουλα η φαρμακευτική – Calendula officinalis)

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here